Qui Vive China

Onder deze link vindt je mooie foto's van Suzhou, oa van het nieuwe en oude station, maar ook van de vele tuinen en tempels van Suzhou.
http://www.google.nl/images?hl=nl&rlz=1G1GGLQ_NLNL305&q=suzhou+station+f...

Hier het recept voor chicken in the basket van een zweedse chef
http://www.youtube.com/watch?v=L9oyr_MKABY

In Suzhou kun je op de markt in een open gebouwtje aan de zijkant een levende kip uitzoeken en voor de ogen van het geacht publiek wordt de halsslagader doorgesneden, waarna het bloed vrijelijk kan wegstromen op de vloer.
Vervolgens wordt het ontzielde beest in een ton met heet water ondergedompeld. Na ongeveer een minuut gaat de kip in een soort open schrapmachine, waar de veren grondig worden verwijderd. De kale kip wordt vervolgens op een hakblok gelegd, de gehele hand van de poelier verdwijnt in het achterste en alle ingewanden worden er in een vloeiende beweging uitgetrokken. Het hartje en de maag worden schoongespoeld en gaan weer terug in de kip. Plastic zakje erom heen en klaar is kees.
Volgende klant.

Ik zat een paar jaar geleden in een dorpje aan de Mekong en bestelde een voetmassage. Ik had dat eerder ondergaan en dat was steeds een prettige ervaring geweest. Ik mocht dan in een luie stoel plaatsnemen en mijn voeten werden in een teiltje met water gestopt om aanhangend vuil te verwijderen. Daarna werd een voetje met olie ingewreven en in een handdoekje verpakt en vervolgens werd de andere voet gestreeld en bepoteld alsof het de kroonjuwelen waren. Ik moet toegeven, het was niet onaangenaam.

Er werd ook met stokjes op allerlei punten gedrukt met de onuitgesproken belofte, dat elders in het lichaam allerlei spiertjes zouden gaan trillen of bepaalde kliertjes geestverruimende stoffen zouden gaan verspreiden. Maar niets van dat alles. Geen blijvend effekt toen ik na een uurtje mijn zweetsokken weer aantrok en ze in mijn stoffige schoenen schoof.

Hoe anders was dat toen ik in een guesthouse in Noord-Thailand een voetmassage bestelde en er na een telefonische oproep een dame verscheen met een streng brilletje, die mij meenam naar een schuurtje aan de overkant. Ik moest op een matje gaan liggen. Ze had geen enkele belangstelling voor mijn voeten, maar viel direkt aan op mijn kuiten en bovenbenen, waar ze met de precisie van een chirurg de pijnlijkste plekjes ondekte en die vervolgens stevig begon te kneden. Van enige poging om de klant te plezieren was geen sprake.

Als zij mij op dat moment had verklapt, dat zij eigenlijk geen masseuse was, maar een voormalig kaderlid van de Rode Khmer, die vlak voor de val van Pol Pot Cambodja was ontvlucht om in Thailand haar martelpraktijken voort te zetten, dan had mij dat niet verbaasd. Dat had dan meteen verklaard waarom ze op al mijn pijnkreten reageerde met sadistische lachjes en kreetjes die in niets leken op het Thais waar ik inmiddels vertrouwd mee was geraakt.

Aan alles komt een einde en ik heb beleefd afscheid genomen van mijn kampbeul. Ik heb op eigen krachten mijn matras weten te vinden en mijn gekwelde ledematen te ruste gelegd. Groot was mijn verbazing toen ik de volgende dag niet vol blauwe plekken bleek te zitten maar als een kieviet uit mijn bed sprong. Had ik dan eindelijk een echte Thaise voetmassage ondergaan en waren alle vooorgangsters ordinaire oplichtsters geweest met geen andere bedoeling dan mij wat bankbiljetten uit de zak te kloppen. Ik ben er nog niet uit.

onder deze link vindt je foto's van het Suzhou East station. Onder een van de foto's zit zelfs een filmpje van wachtenden in de hal.

http://www.flickr.com/photos/44251652@N08/4947363635/in/set-721576242905...

Dick, mijn kamergenoot en ik hadden gelezen dat er vanaf het station van Suzhou toeristenbootjes vertrokken en dat leek ons wel wat.
Wij sprongen in een lege taxi en gaven de bestemming op aan de vrouwelijke chauffeur: "to the station, please". Onbegrip was ons deel. Wij drukten haar de platte grond onder de neus en wezen het station aan, weer geen blijk van herkenning. Dick kreeg een ingeving en riep: "tjoek tjoek en maakte met zijn vuisten ronddraaiende bewegingen. Eindelijk viel het kwartje en zij stoof de baan op.

Via een geheel andere route dan ik had verwacht kwamen wij tenslotte bij een enorm nieuw stationsgebouw en via een speciale oprit zette zij ons op een hoger gelegen niveau af. Wij bevonden ons aan de noordzijde van het spoor en de stad lag aan de andere zijde. Wij moesten dus de sporen oversteken. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Wij kwamen via een metaaldetector in een enorme stationshal, waar honderden Chinezen rondliepen en zaten te wachten op hun verbinding.

Dick verklapte mij toen, dat hij een spoorwegfanaat is en zijn oogjes glommen dan ook als van een kind in een speelgoedwinkel. Zijn camera klikte voortdurend terwijl ik een uitweg zocht uit deze mensenmassa. Hij heeft zelfs de toiletten gefotografeerd. Op het niveau, waar wij ons bevonden was het enorm druk, maar de perrons beneden waren volkomen verlaten. We begrepen waarom, toen we meerdere hogesnelheidstreinen langs de perrons voorbij zagen razen.

Wij hebben zeker een uur in het stationsgebouw lopen te dwalen en vonden uiteindelijk bordjes die verwezen naar een tunnel onder het station. Nadat wij die tunnel tweehonderd meter waren ingelopen, stonden wij ineens voor een dichte muur. Kennelijk was de tunnel nog niet klaar. We zijn weer teruggelopen en werden voortdurend gehinderd door agressieve Chinezen die ons een tour door de oude stad probeerden aan te smeren voor een hoop geld.

Wij besloten om dan maar weer een taxi te nemen naar de oude stad en begaven ons naar de taxistandplaats. Daar stond een rij van minstens 75 meter op een taxi te wachten maar de taxi's verschenen over vier rijstroken en de wachttijd was maar tien minuten. Wij hadden geluk met een jonge agressieve taxichauffeur die met de hand voortdurend op de claxon de verloren tijd goedmaakte en ons afzette bij de tuin met de Beisi pagode, die ik een dag eerder al had zien staan in de buurt van het zijdemuseum. Vanaf de top van de pagode zagen wij het oude station liggen, een oud afgesloten gebouwtje dat bijna wegviel voor het nieuwe mega-Eastern station daar pal achter.
Voor mij moest het uitstapje nog beginnen, maar voor Dick was het hoogtepunt al achter de rug.

taxirit over de lommerrijke boulevards van najing met chinese muziek uit de radio http://www.youtube.com/watch?v=0AwKRJzPmn4

diaserie van najing bij nacht met gezellige chinese muziek
http://www.youtube.com/watch?v=7N67A60dhIs

Voor wie de brug heeft gemist: een filmpje over Chen, de brugwachter van Nanjing met nederlandse ondertitels
http://www.youtube.com/watch?v=LwpPSvJEj6I

filmpje over de herdenking van de massamoord in Nanjing door de Japanners http://www.youtube.com/watch?v=FL5QEQGD2gs

Tijdens ons verblijf in China was het meestal nogal heiig en in de steden zag je regelmatig fietsers met een stofkapje voor neus en mond.
Merkwaardig genoeg heb ik tijdens de busritten weinig industriele bedrijven en rokende schoorstenen gezien, totdat we op zaterdag op weg naar het vliegveld langs een enorm industrieel complex kwamen.
Ik zag eindeloze fabriekshallen en grote opslagterreinen met rollen staal ed.

Ik las ergens de naam Boasteel en ben thuis even gaan googelen.
Ik vond onderstaande niet erg recente informatie:
'Baosteel is het grootste Chinese Staalbedrijf. In 2006 was het tevens de vijfde grootste staalproducent ter wereld met een productie van 22,5 miljoen ton. Het staatsbedrijf dat algemeen bekend staat als Baosteel is gevestigd in de stad Shanghai en telt meer dan 90.000 werknemers.
De voorloper van de Shanghai Baosteel Group was Baoshan Iron and Steel. Na het mislukken van de Grote Sprong Voorwaarts begon de Chinese overheid in de jaren 1970 economische hervormingen door te voeren. In Shanghai werd met Japanse ondersteuning een grote moderne geïntegreerde staalfabriek gebouwd.'

Het is me tijdens ons verblijf in Shanghai en omgeving wel duidelijk geworden waar al dat staal voor nodig is. Wat me vooral bij zal blijven zijn de eindeloze flat- en kantoorgebouwen, een zee van gewapend beton, bewoond, onbewoond of nog in staat van wording, de snelwegen met zes of acht banen, het spinnenweb van fly-overs, de spoorlijnen op hoge betonnen poten in het spiegelende water en de constante stroom van vrachtwagens, bussen, luxe wagens en fluisterstille brommertjes, allemaal vol met hardwerkende Chinese mannen en vrouwen en enigkindjes. Het was even wennen om door een doodstil Breda naar huis te fietsen.

Om 4.00 uur ging de telefoon voor onze wake-up call. Brrrr vroeg! De koffers stonden al klaar, dus snel douchen, aankleden, laatste spullen in de koffers en naar beneden. Daar kregen we een ontbijtpakketje voor onderweg (maar onderweg heb ik voornamelijk geslapen).

Rond 9.30/9.45 uur kwamen we aan op het vliegveld. Koffers uit de bus en inchecken. Behalve dan Renate, Linda, Marieke, Luuc, Dick, Marcel en ik. Het inchecken ging heel snel, maar toen was het onvermijdelijke daar… namelijk het afscheid nemen. Dat viel toch wel zwaar zeg. De hele groep ineens verdwenen.

Linda, Renate, Dick, Marcel en ik besloten daarom om eerst even wat te drinken om even bij te komen en een plan van aanpak te bedenken. Vervolgens zijn we kaartjes gaan kopen voor de Maglev om daarmee richting ons hotel te gaan. Deze haalde de 301 km/uur en het ritje duurde wel 8 hele minuten. ;-) Vervolgens een rit met de metro, nog een keer overstappen en daar lag ons hotel al naar de metrolijn. Makkelijk!!!
Maar één ding is duidelijk… Qui Vive is vertrokken en de zon is weg. Het regent al de hele dag. Dus meteen maar een plu aangeschaft.

De middag hebben we vooral rustend/slapend doorgebracht en rond 19.00 uur zijn we vertrokken naar de Bund om een restaurantje te zoeken en natuurlijk hebben we deze gevonden in een zijstraatje van het drukke winkelgebied. Renate en Linda hebben zich ontfermd over de menukaart met plaatjes en hebben heerlijke dingen uitgezocht en wij hebben heerlijk gegeten voor 50 Yuan p.p. (omgerekend iets van 5,5 euro). En dat is incl. drank.

En toen was het alweer tijd om terug te lopen richting metro, door de gezellige winkelstraat en dat was maar goed ook want de metro zou al bijna stoppen met rijden (al rijden er natuurlijk altijd nog taxi’s). Nu is het tijd voor een heerlijke nacht in een supergroot bed. En morgen is het tijd voor de Expo.